تاریخچه آسانسور
اگر آسانسور را وسیله ای حساب کرده ایم که توانایی جا به جایی به سمت بالا و پایین را داشته باشد و توانایی جا به جایی افراد و وسایل را داشته باشد میتوان گفت اولین آسانسور توسط ارشمیدس و مربوط به ۳۳۶ سال قبل از میلاد مسیح در روم باستان میباشد که غالبا توسط دست و کمک افراد و حیوانات حرکت میکرده است.
پس از آن در قرن ۱۸ شخصی به نام لویی پانزدهم در سال ۱۷۴۳ اولین آسانسور که به عنوان وسیله ای برای مسافر اختصاص داده شده بود را مورد استفاده قرار داد که در خارج از کاخ تعبیه شده و قادر به حرکت از همکف به بالکن و بلعکس بوده است و مکانیزم آن شامل وزنه و قرقره هایی بوده است که توسط افرادی به دستور پادشاه به از طبقه بالا به پایین حرکت مینموده است که به آن صندلی پرواز نیز گفته می شود.
اما سر انجام در سال ۱۸۰۰ میلادی تکنولوژی آسانسور پیشرفت خود را آغاز کرده تا اینکه در سال ۱۸۲۳ دو معمار انگلیسی اتاقکی ساختند که توسط نیروی بخار جا به جا میشد ولی آنچنان قابل اعتماد نبود. اما پس از آن شخصی به نام الیشا اوتیس که بنیان گذار اولین شرکت ساخت آسانسور نیز هست با طراحی آسانسوری ایمن با طراحی ترمز ایمنی که امروزه آنرا آسانسور کششی مینامیم پا به عرصه نهاده است.
الیشا گریوز اوتیس نخستین آسانسور با ترمز اتوماتیک را در ۱۸۵۲ اختراع نمود و کارکرد آنرا در نمایشگاه جهانی نیویورک در سال ۱۸۵۳ در معرض نمایش عمومی قرار داد. اختراع او سبب میشد تا در صورت پاره شدن کابل نگهدارندهی کابین آسانسور و پایین افتادن آن، ترمزها به طور خودکار فعال شده و جلوی سقوط آن را بگیرند. در نتیجه این اختراع، راه برای ساخت و توسعه بیشتر آسمان خراشها و استفاده از آسانسور در آنها هموارتر شد.
در اوایل منبع انرژی آسانسورها، بخار آب بودند و به مرور زمان این آسانسورها تکمیل شده و به آسانسورهای امروزی تبدیل شدند.